Jest rok 1989. Polska przechodzi ustrojowa metamorfoze, pada komunizm i totalitaryzm. Ale równiez podupada kultura i sztuka. Ludzie sa zmeczeni walka o byt, a nowy ustrój niesie ze soba wiele niewiadomych. 

I w tym zupelnie niesprzyjajacym momencie dzieje sie cos, czego nie da sie racjonalnie wyjasnic. Bo jak mozna wytlumaczyc wypelniona wówczas po brzegi sale widowiskowa (600 miejsc siedzacych) Domu Kultury Zakladów Azotowych (dzisiejsza Moscicka Fundacja Kultury w Tarnowie-Moscicach) w czasie, kiedy nawet takie slawy jak Jan Pietrzak, Bohdan Smolen czy inni najbardziej „frekwencyjni” artysci polskiej sceny nie byli w stanie zapewnic organizatorom stuprocentowej widowni. A wlasnie wtedy Ewa Barnak (wówczas Ewa Boryczka) postanawia zalozyc Zespól Tanca Nowoczesnego „Jump”.

O dziwo, nowym, nieznanym jeszcze zespolem zaczynaja interesowac sie gazety. Czyzby przesyt tradycyjnymi formami rozrywki jak kabaret, koncert rockowy czy spektakl teatralny...? Byc moze ta sytuacja zdopingowala Ewe, bo juz w czerwcu 1989 zespól przedstawia premierowy program.

Spektakl „CHODŹMY POSZALEC” byl próba zintegrowania muzyki, ruchu i światla w różnych formach tanecznych, w oparciu o technike tańca klasycznego i tańca modern, z wykorzystaniem elementów jazzu i pantomimy.

Efekty przeszly najsmielsze oczekiwania. Tego nie mozna nawet nazwac sukcesem – Tarnów opanowal szal „Jumpu”. O biletach mozna bylo jedynie pomarzyc, a widowisko kupowane bylo równiez przez wiele instytucji, które chcialy miec je tylko dla siebie i swoich pracowników (np. Zwiazek Nauczycielstwa Polskiego wykupil caly spektakl z okazji Dnia Nauczyciela).

Prestiz zespolu rósl. Wszyscy mówili tylko o „Jumpie”. Ale myliliby sie ci, którzy mogliby przypuszczac, ze grupa spocznie na laurach. Oto w rok po premierze „Chodzmy poszalec” publicznosc ma okazje obejrzec kolejny spektakl – rockowe widowisko taneczno-muzyczne „HADES”.

I znowu kolejny sukces! Jezeli „Chodzmy poszalec” bylo strzalem w dziesiatke, to „Hades” tarcze z ta dziesiatka unicestwil. Widowisko juz po dwóch przedstawieniach zastalo ogloszone wydarzeniem kulturalnym roku, a spektakl prezentowany byl czternastokrotnie.

Po sukcesie „Hadesu” do zespolu zaczelo przybywac sporo nowych osób. Niestety, niewiele z nich mialo doswiadczenie taneczne. Jednak charyzma i zaangazowanie Ewy pozwolily na stworzenie grupy, która juz po roku ciezkiej pracy byla w stanie ponownie zachwycic swoja publicznosc.             

Powodem zachwytu bylo kolejne widowisko taneczno-muzyczne pt. „ULICA NOC” –wachlarz historii, jakie mogly wydarzyc sie na ulicy kazdego z miast swiata, opowiedzianych przez znana z basni Andersena „Dziewczynke z zapalkami”. Róznorodnosc scen, magia ulicy po zmroku, dobre, zle, a nawet tragiczne wydarzenia przedstawione na scenie, spowodowaly, iz spektakl odniósl wielki sukces –zarówno sceniczny jak i medialny.

Tak jak poprzednio, strone muzyczna Ewa pozostawila, oczywiscie, swojemu mezowi Wackowi, który w wyniku rozpadu zespolu Akroon powolal do zycia nowa formacje rockowa – The Nights. Pod tym samym tytulem, „Ulica Noc”, ukazala sie równiez kaseta z muzyka z widowiska.

Mlodzi twórcy, stojacy dopiero u progu przyszlej kariery, postanawiaja opuscic Polske i poszukac szczescia w Stanach Zjednoczonych.

Jak to zwykle bywa, poczatki byly bardzo ciezkie. Nikt ich nie znal, prawie niemozliwym wydawalo sie znalezienie miejsce na próby. A i zainteresowanie ze strony mlodziezy polonijnej bylo minimalne. W oczach wielu rodaków dzialalnosc artystyczna polonii w USA sprowadza sie glównie do tanców ludowych i festiwali religijnych, a wszystko inne nie jest godne uwagi i zainteresowania.

Tak wiec po kilku próbach reaktywowania „Jumpu”, ten rodzaj dzialalnosci artystycznej trzeba bylo odlozyc na pózniej.

Jednak Ewa nie poddala sie. Po 6 latach pobytu w USA, w wyniku przypadkowego spotkania z Barbara i Stefanem Niedorezami (w Polsce, w tarnowskim Liceum Sztuk Plastycznych, Barbara uczyla Ewe historii sztuki, a Stefan – rzezby) zarysowala sie szansa na spelnienie chocby namiastki marzen Ewy i Wacka Barnaków.  

Rozpoczeli dzialalnosc artystyczna zakladajac Studio Form Artystycznych „Jump”. Wszyscy, którzy uslyszeli o ich zamiarach, z niedowierzaniem krecili glowami. A jednak w krótkim czasie nowy „Jump” pokazal swoje nowe mozliwosci artystyczne.

„POWIEDZ, CO DALEJ…” – taki tytul nosilo pierwsze widowisko. Tym razem pojawila sie nowa jakosc – wystapili aktorzy. Powód: niewystarczajaca liczba tancerzy, nie bylo zatem mozliwosci wyrazenia wszystkich tresci tancem.

Tym razem Ewa postanowila poruszyc wyjatkowo czula strune – moralnosc. Zainspirowana dramatem Gabrieli Zapolskiej „Moralnosc pani Dulskiej” chciala pokazac, jak bardzo obludnym i zaklamanym moze byc czlowiek. Jednak, jak to zwykle u Ewy bywa, pozostawila malutkie ziarenko nadziei – „ZIARENKO MORALNOSCI”. Taki tez tytul nosilo widowisko.

Oprócz wspanialych scen z zycia codziennego, przedstawionych za posrednictwem tanca modern i break dance, pojawila sie kolejna nowa forma, dotychczas nie wykorzystywana przez „Jump” – a mianowicie rap. W tym spektaklu rap dominowal i byl glówna forma artystycznego przekazu.

Jak zwykle wszystkiemu byla „winna” Ewa. To ona calosc napisala – wszystkie teksty piosenek i dialogi, zaprojektowala oraz wykonala scenografie i kostiumy, opracowala choreografie. Kazdy najdrobniejszy szczegól widowiska byl jej zasluga.

Jak zaciekawic widzów, czym ich tym razem zaskoczyc? Niestrudzonej w projektach Ewie wpada kolejny pomysl do glowy, który doskonale laczy w jedna calosc rózne dziedziny sztuki. Kilka spotkan z artystami Barbara i Stefanem Niedorezami i projekt gotowy. To wlasnie oni, wzieli udzial w kolejnym spektaklu zatytulowanym „Za drzwiami wyobrazni” i wraz z mlodzieza ze szkoly malarstwa, grafiki i rzezby, wzbogacili calosc obrazami, malowanymi na te same tematy, które tancem i muzyka wykonawcy odtwarzali na scenie. Obrazy byly wiec dopelnieniem tanecznych wizji i staly sie sugestywnie oddzialujaca scenografia, zmieniajaca sie wraz z kolejnymi sekwencjami.

Obecnie Studio „Jump” posiada nowy lokal: przy 4006 N. Nashville (naprzeciw Wally's Market), który jest wszechstronnie i profesjonalnie przygotowanym miejscem do nauki tanca i spiewu.

Studio dziala bardzo preznie i ma na swym koncie setki mniejszych i wiekszych wystepów, którymi chetnie ubarwia nie tylko polonijne, ale równiez amerykanskie uroczystosci.

W lipcu 2006, obok wielu pikników i festiwali, „Jump” wzial udzial równiez w inauguracji nowego studia Kanalu 7 ABC telewizji amerykanskiej, gdzie wystapil wraz z wieloma gwiazdami amerykanskimi jak Blue Man Group czy Luva Bulls, godnie reprezentujac polska spolecznosc. Wspaniale, cieple przyjecie przez znanych prezenterów programu „Good Morning America”telewizji ABC – Christy Carlson, Romann Tracey, Hosea Sanders.

Wczesniej, z okazji Mundialu, zespól nagral piosenke „Zwyciezaj, Polsko!”, która w czerwcu br. w plebiscycie sluchaczy Wietrznego Radia (Chicago) zdobyla bezapelacyjnie 1. miejsce, uzyskujac duza przewage glosow. Na dalszych miejscach uplasowali sie tacy wykonawcy jak m.in. Czerwone Gitary, Maryla Rodowicz, Varius Manx, Jan Wojdak i Wawele czy Queens.

„Jump” zaprezentowal sie takze przed liczna publicznoscia podczas Gali Boksu w Copernicus Center, gdzie obok rewelacyjnie odspiewanych hymnów, polskiego i amerykanskiego, dal prawie godzinny pokaz taneczno-wokalny.

Tancerze „Jumpu” biora równiez udzial w wielu zawodach tanecznych, próbujac sukcesywnie swoich sil miedzy innymi z amerykanskimi zespolami.

Ostanio chicagowianie mieli okazje podziwiac zespól podczas wielkiego wydarzenia kulturalnego, jakie mialo miejsce w Portage Theater w Styczniu br.- wyborów Kobiety Roku, oraz wyborów Miss Okladki miesiecznika „SZIKAGOWIANKA”.

OFICJALNA STRONA ZESPOŁU:

www.dancestudiojump.com

40 SYNÓW I 30 WNUKÓW JEŻDŻACYCH NA 70 OSLĘTACH

(40i30na70)